Teşekkürler. Sağ olun.
Fazla bir şey beklemeyin.
NETFLIX ÖZEL KOMEDİSİ
Teşekkürler.
Alkışlamasanız tuhaf olurdu herhalde.
Çıkagelsem ve şöyle deseniz, "Bir bakalım hele.
Bu hergele ne kadar şişmanlamış görelim."
Cevap, "Daha da şişmanladı."
Pes edeli uzun zaman oldu. Artık sanki başkasının başına geliyor.
"Birileri bir şey yapmalı.
Bir orman yangınına tanıklık ediyorum galiba.
Umarım söndürebilirler.
Kanalı değiştir."
Göbek gerçek. Protez değil.
Kendim yaptım. Organik. Şişko bir adamım.
Belirtileri var.
Kendimi bilinçsizce kolumla midemi kapatırken yakaladım.
Tam bir şişman adam hareketi.
Şimdi zayıfım.
Göbeğimi göremiyorum.
Şişman, zayıf.
Belki bana bakıp şöyle düşünülmesini umuyorum, "Bebek mi taşıyor?
Ah, zayıf ve anaç. Ne adam."
Pantolonumun dar olduğunu biliyorum. Hanımlara hediyem.
Ve bazı beylere!
Bu noktada kimi tahrik ettiğimi kontrol edemem.
Pantolon dar ama ben bir hafta giydikten sonra normal görünecek.
Giyime yaklaşımım bu.
Er ya da geç giysiler der ki, "Tamam, ben sana uyarım.
İster büyük beden al, istersen ben bollaşırım.
Sana hangisi uyarsa, Jim."
Bu arada bu gömlek, pantolonun içine sokmayınca şuraya falan iniyor.
Korkunç. Çok uzun.
Yatağın üstünde bakınca, "Bu gömlek mi, uyku tulumu mu?" diyorum. Kocaman.
Ama giyince diyorum ki, "Biraz dar.
Nereye gidiyorum, patene mi?"
Ama umurumda değil. Bu inandırıcı geldi mi?
Çünkü bu bahanemiz, değil mi?
Kontrol edemediğimiz bir şey varsa,
onu zaten istemiyormuşuz gibi davranırız.
"Umurumda değil. Kim zayıf olmak istiyor ki?
Sağlıklı ve çekici görünmek isteyen kim?"
Herkes.
"Ben istemem. Peruk takmış şekerleme gibi görünmeyi yeğlerim."
Yeni bir kemer aldım.
Çünkü eski kemerim Game of Thrones'ta işkenceden geçmiş gibiydi.
Ne oldu bilmiyorum.
Galiba kemeri gevşetmek istemediğim için.
"Hala iyiyiz." diyorum.
Zavallı kemerim, "David Beckham'a saat kayışı olabilirdim." dedi.
Ama şişman bir adamın kemeri farklı bir amaca hizmet eder.
Zayıf biri pantolonunu tutsun diye kemer takar.
Bu pantolon hiçbir yere gitmiyor ki.
Şişman bir adamın kemeri avuntu içindir.
Bunların aynı yüzey olduğu gerçeğinden kaçar.
Mini bir ekvatordur sadece,
Kuzey Yarım Küre'yi güney yağ torbasından ayırır.
Kemer ne kadar kalınsa göz yanılması da o kadar büyüktür. Bilim öyle diyor.
Bu yüzden Noel Baba... Noel Baba'nın kemeri, üretim bandı gibi.
Pantolonunu tutmuyor, ceketinin kapanmasını sağlıyor.
Bir de biz o hantal için kapıya kurabiye bırakıyoruz.
Tabii, Noel Baba ceketinin altında pantolon askısı takıyor.
Pantolon askısı, şişman adamın son durağı.
Çünkü sonunda göbek o kadar büyüyor ki
pantolonu asmak gerekiyor, köprü gibi.
Kemer artık ekvatora olmuyor.
Altından takmak gerekiyor.
Pantolonu yukarı kaldıracağına aşağı indiriyor.
Çünkü her etkinin eş değer bir tepkisi vardır.
Askılar ile hayat boyu sürecek tesisatçı fıkraları arasında seçime zorlar.
Hazin.
Bu arada bu akşam geldiğiniz için teşekkür ederim.
Tamam.
Bu beşinci özel saatim. Beş çocuğumun her biri için bir tane.
İnşallah bu sonuncu olur. Evet.
Burası çok güzel. Umarım yaz iyi geçmiştir.
Çünkü yazdan zevk almamız için bir baskı vardır. Değil mi?
Ben Ortabatılıyım. Neredeyse panik oluruz.
"Dışarı çık. Eğlen. Kış bizi öldürmeye gelmeden.
Git! Hemen cilt kanseri ol!"
Çünkü yazın bir eğlenme beklentisi vardır.
Kışın da büyük bir saygıyla yazdan bahsederiz.
Ocak ayında, ölen bir evcil hayvanımızdan bahsettiğimizi sanırsınız.
"Yazı hatırlıyor musun? Yazı özlüyorum.
Bende yaz resimleri var.
O zaman mutlu bir aileydik."
Yaz bir tatil olarak sunulur.
Üç aylık bir tatil gibidir ama sadece çocuklar için.
Anaokulunda çektiği cefadan sonra birkaç ay tatili kim hak etmez?
Benim beş çocuğum var,
yazın IŞİD'le savaştan yeni dönmüş gibi yayılıp oturuyorlar.
"Üçüncü sınıf felaketti."
Yaz tatili yüzünden yetişkinlikte hayal kırıklığına uğrarız.
İlk işinizde, "Temmuz'da işe mi gitmek zorundayım?" dersiniz.
"Neresi burası, Rusya mı?"
Yazın seyahat etmek için garip bir baskı vardır.
"Bu yaz bir yere gidiyor musun?" "Niye bir yere gitmek zorundayım?"
"Berbat havalarda burada yaşadık.
Şimdi hava güzelken başka yere gitmemiz lazım."
Hiç mantıklı değil.
Kışın gerçekten de hava berbat, değil mi?
Ona hiç hazır olmayız.
Mevsimlerin değişmesine hiç hazır değilizdir.
Ekimde bile gafil avlanırız: "Hava soğuyor.
Ne bu, artık her yıl mı oluyor?"
Kızmayız. Şubatta insanlar hava durumuna kızar.
Birini suçlamak isteriz. "Hava buz gibi. Obama!
Kahrolası Obama Sağlık Reformu.
O olmasa hava 22 derece olurdu."
Soğuğa aldırmayan birkaç kişi hep vardır, değil mi?
"Hava kaç derece, -17 mi? Ne var bunda? Ben golfe gittim.
Şort giyiyorum çünkü adinin tekiyim."
Yılbaşı günü dışarı yüzmeye giden tiplerdir bunlar.
İçten içe ölmelerini istemez misiniz?
Hepsinin değil ama haberleri izlerken, "Biri bile ölmemiş mi?" dersiniz.
Ama benim alışık olmam lazım. Ortabatılıyım.
Çocukluğumun tüm anılarında hava hep kıştı.
Sulu kar içinde yürüyüp kar yığınlarının yanından geçerken kıştı.
Lisedeyken Stalin'in Rus mahkumları gönderdiği Sibirya'nın
bir fotoğrafını görmüştüm. Tıpkı yaşadığım yere benziyordu.
"Benim bisikletim mi o? Benim bisikletim bu!"
Babama sordum: "Neden burada yaşıyoruz? Burada niye kalınır?"
Dedi ki, "Biliyor musun, bu çetin kışlar
yazın değerini bilmeni sağlıyor."
İşte o zaman onun bir alkolik olduğunu anladım.
"Sen sürekli sarhoşsun." "Benim için hava hep sıcak."
Çocukken milletin Ortabatı'ya kandırılarak yerleştiğini düşünürdüm.
200 yıl önce Doğu Kıyısı'nda kapalı bir at arabasındaydılar.
Birisi, "Nereye gidiyorsunuz?" dedi.
"Batı'ya gidiyoruz. Batı'ya gideceğiz."
"Batı mı? Ortabatı'yı düşündünüz mü?"
"Ortabatı mı?" "Evet. Batı gibi ama daha yakın.
Bak ne diyeyim. Kehribar buğday tarlalarını sever misin?
"Hayır. Çölyak hastasıyım."
"Peki ya gölleri? Herkes gölleri sever. Ortabatı'daki göller iyidir.
Aslında Büyük Göller var. Hatta birisi Daha Büyük."
"Oraya gitmiyorum ben."
Ama Ortabatı'yı seviyorum. Her Noel, Milwaukee'ye giderim.
Kaliforniya'daki dostlarıma aralık ayında Wisconsin'e gittiğimi söylüyorum.
"Olamaz, hayır. Oraya gitme." diyorlar.
"Karımın ailesi oralı." diyorum.
"Başka bir kadın bulmalısın."
Wisconsin'de tek yaptığım peynir yemek.
Klişe olduğunu biliyorum ama Wisconsin'de peynirden kurtulmaya çalışıyorlar sanki.
"Hey, peynir ister misin?" "Daha yeni uyandım."
"Bu bir evet, değil mi?"
Hiç şunu düşünecek kadar çok peynir yediniz mi?
"Bir daha asla tuvalete çıkamayabilirim."
Doğu kıyısındakiler bunu tuhaf bulabilir. Ortabatı'da bu daha pazartesidir.
Ama sebep hava.
Hava yüzünden böyle yiyoruz. Şöyleyiz:
"Hala kış.
Yaz geldi ama kaptırdım."
Her zaman kış değil. Bahar da var. İlkbahara bayılırız.
Güzel bir gündür.
Ne yalan şu bahar. Değil mi?
Bütün baharı, baharı bekleyerek geçiririm.
"Bahar geldi mi?" "Yok, kar yağıyor."
Ertesi gün. "Bahar geldi mi?" "Hayır, hava 32 derece."
"Galiba o minik beyaz çiçekleri kaçırdık."
Sonbahar, ona da bayılırız. "En sevdiğim mevsimdir."
Yarışma değil.
"Amerika'nın En İyi Mevsimi yarışmasında oyumu favorim sonbahara veriyorum."
Millet sonbahara bayılıyor, düşen yapraklara deli oluyorlar.
"Yapraklar! Yaprakların yanından sürelim.
Yaprakların ölüm şekli ne kadar güzel.
Ölüme düşmeden hemen önce çok güzeller."
Bize güzel geliyor. Yaprakların düşkünler evi.
Yaprakların konuşamaması da bir etken.
Konuşabilseler şöyle derlerdi:
"Klorofil ver bana!
Bu insanlar neden arabayla yanımdan geçip bana gülümsüyor? Sizi canavarlar!"
Yaprakların trajedisine oldukça duyarsızız.
Onlar ölüp toprağa düşüyor. Biz tırmıkla süpürüyoruz.
"Çocuklar, ölü yaprak yığınında zıplamak ister misiniz?
Hayır mı? Peki. O zaman yakayım onları."
Zavallı yapraklar, tek gördükleri ilkbahar ve yaz.
Ekim gelince, "Herkes nereye gidiyor?" diyorlar.
Kasım başında her zaman birkaç yaprağın direndiğini görürsünüz.
"Başaracağım. Kışı çıkarmayı başaracağım.
Ben ve dostum Carl. Değil mi, Carl? Carl?"
Çam ağaçları yaprakların gördüğü bu ilgiye gıcık oluyordur.
"Aptal yapraklar. Herkes arabayla geçip güzel yapraklara bakıyor.
Ben onlarla tanışmaya bile gerek görmedim. Birkaç ay sonra ölüyorlar.
Aralık gelince merdivene çıkıp benim başıma yıldız koyacaksınız ama."
"Çam ağacı niye Brooklyn şivesiyle konuşsun?
Bu adamda mevsimler hakkında kaç espri var?"
Yapraklardan söz etmişken söylemem lazım, geçen Ekim'de
batı Massachusetts'teydim. Yapraklarıyla çok gurur duyarlar.
"Yapraklarımızı görüyor musun?"
"Elinize sağlık. Hiçbir şey yapmadığınız için."
Bir arkadaşımlaydım, bir okul binasının önünden geçtik,
ve arkadaşım dedi ki, "Şu okulu görüyor musun?
'Mary'nin Küçük Kuzusu'nun yazıldığı okuldur bu."
Ben, "Bundan etkilenmem mi gerekiyor?"
O, "Ama ulusal bir simgedir."
Yani şöyle mi diyorlar, "Hadi çocuklar,
gelmiş geçmiş en kötü şarkının yazıldığı yere gidelim."
Fakat farkında olmadığım şey, "Mary'nin Küçük Kuzusu"
zamanında büyük bir hitmiş.
Çok büyük. Onların "Uptown Funk" ı gibi.
1830'larda neler olup bittiğini merak ediyorsunuz.
"'Mary'nin Küçük Kuzusu' şarkısını duydun mu?
Bizim kuşağın şarkısıdır.
Çok karmaşık. Mary diye bir kız hakkında. Bir kuzusu varmış, kuzu küçükmüş.
Şarkı daha iyi açıklıyor. Ben hakkını veremiyorum."
Arkadaşım bana, "O şarkı gerçek bir hikayeye dayanır." dedi.
Ben de, "Umarım öyledir...
Yoksa bugüne kadar uydurulmuş en berbat hikaye olur."
O dönemin diğer şarkıları ne kadar kötüydü acaba?
"Johnny'nin Küçük Çiçek Hastalığı", "Hepimiz 30 Yaşına Kadar Öleceğiz."
Ve tabii benim favorim, "Niye Herkes Bok Kokuyor?"
"Jim, yapma bunu."
Orada birkaç hafta kaldım. Çok hoş bir oda-kahvaltı pansiyonunda.
İşleten kadın her sabah bana sorardı,
"Bugün yürüyüşe çıkacak mısın?"
Aklımdan tek geçen, "Bu kadın hakkımda hiçbir şey bilmiyor." olurdu.
Ne bugün ne de sonsuza dek yürüyüşe çıkmayacağım.
Nazilerden kaçmak için bile yürümem.
Şu Neşeli Günler filminde oynasam ve deselerdi ki,
"Nazilerden kaçmak için şu dağların arkasına yürü."
"Dağlar mı? Saklanabileceğim bir bodrum yok mu?" derdim.
Teçhizatlı bir bodrum tabii.
Bir fıçı bira ve NFL sezon bileti olan, anlatabiliyor muyum?
Doğa yürüyüşü yaptım.
Doğa yürüyüşünde ilk fark ettiğiniz şey, bunun bir hata olduğu.
"Özel bir yere doğru yürümüyoruz.
Bu patikanın sonunda bir şey yok. Ne bir bar, ne lokanta.
Bir otomat bile yok. Biz geri zekalıyız."
Doğa yürüyüşünde hep şunu fark ettiğiniz bir an vardır, "Olamaz.
Şimdi bir de geri yürüyeceğiz. Hediye dükkanından bir çıkış filan yok."
Doğa yürüyüşünü sevmek istiyorum. Binicilik gibi.
Sevmek istiyorsun ama ata binince şöyle oluyorsun, "Doğru.
12 yaşında bir kız değilim. İndirin beni zavallı hayvandan."
Ama doğa yürüyüşü büyük bir şey.
Yürüyüş kıyafetleri var. Dışarıda yürümek için kıyafetler var.
Bütün kıyafetler dışarıda yürümek için sanıyordum.
Ülkenin bütün kısımları öyle.
Kuzeybatı Pasifik'in tümünde herkes her an doğaçlama
bir yürüyüş olabilirmiş gibi giyiniyor.
"Kahve içmeye gidiyorum ama belli olmaz, ansızın bir yürüyüş çıkabilir.
O yüzden dayanıklı ayakkabılar ve terletmeyen bir polar giyeyim."
Bu espriyi sizlere Patagonya sundu.
Genellikle... Yürüyüşe bir arkadaşla birlikte çıkarız.
Ve Viagra reklamındaymış gibi davranırız. "Ereksiyon bozukluğun ne alemde?"
Az önce bir cesetten kurtulmuş gibi duran bir yalnız yürüyüşçü her zaman vardır.
"Şu adam biriyle birlikte mi? Niye çöp torbası taşıyor?
Dexter mı o?
Niye ormanda yürüyüşe çıkalım dedin?"
Ama yürümekle bitmez. Doğa gezisinde gereksiz miktarda tırmanma da vardır.
"Şuraya çıkmak ister misin?"
Hayır, oraya çıkmak istemem. Yetişkinim. Sürücü ehliyetim var.
Tırmanmayı sevmiyorum. Arazi aracına tırmanmayı bile sevmiyorum.
O son adımı bilirsiniz, hep şunu derim, "Buna değer mi?
Niye normal araba olmuyor? Ne bu, safariye mi çıkıyoruz?
Senin bu benzin canavarına tırmanacaksam bir fil görsem iyi olur."
Ama arazi aracına bir binince
hep şöyle olursun, "Evet. Irak'ı işgal edelim.
Çekilin yolumdan."
Çünkü arazi aracında herkes hıyarlaşır, "Sinyal vermeme gerek yok."
15 yıl önce şöyle derlerdi, hatırlayın: "Arazi aracı almayın millet.
İsraf ve çevre için kötü."
Biz de dedik ki, "Tamam. Arazi aracı almak istiyorum."
"Hayır, bir sebebim var." "Umurumda değil."
Benim arazi aracım yok. Arabam bile yok çünkü iyi biriyim.
Hayır. New York'ta yaşıyorum ve beş çocuğum var,
onlara taşıtıyorum kendimi.
Arabalardan hiç anlamam. Arabacı aileden geliyorum. Babam arabalara bayılırdı.
Erkek kardeşlerim bayılırdı. Araba muhabbeti yapar, fuarlara giderler.
Kardeşlerim asla sürmeyecekleri arabalara bakmak için para öder.
Ben de striptiz kulüpleri tuhaf sanırdım.
Aksesuarların çoğu boşuna. Hız sabitleyiciyi hiç kullanmadım.
Isıtmalı koltuklarda altımı ıslatmış gibi hissediyorum.
"Ne hoş. Geçerken hastaneye uğrayabilir miyiz?
Sanırım bu aynı zamanda felç belirtisi."
Memleketim Indiana'ya giderken hep araba kiralarım.
Kardeşim Mitch hep, "Nasıl bir araba kiralıyorsun?" der. "Mavi." derim.
"Dört silindir mi, altı mı?" "Mavi."
Ama en erkeksi ulaşım aracının pikap kamyonet olduğunu biliyorum,
çünkü kardeşim Mike'ın bir pikabı var ve o tam bir erkek.
Bu noktada pikap kamyonet reklamları bende gerginlik yaratıyor.
Hepsi şöyle: "Bir ton çekebilirsin. İki ton çekebilirsin.
Bir uçak gemisini çekebilirsin."
Neden?
Buna niye gerek olsun? Sadece Cracker Barrel'a gidiyorsun.
Ama pikap kullanan kişiler,
iş ahlakıyla ilişkilendirilmek istiyorlar.
Buna göre benim ekmek kamyonu sürmem lazım.
Kardeşimle bir fidanlıktaydım ve dedim ki,
"Küçük bir ağaç alırsam kamyonetinin arkasına koyabilir miyim?"
Dedi ki, "Olmaz. Kasayı kirletirsin."
O zaman bir şey fark ettim. Tanıdığım kamyonet sahibi hiç kimse
hiçbir şey taşımıyor.
Büyük, boş bir bavulla gezmek gibi.
"Seyahate mi çıkıyorsun?"
"Hayır, ama çıkacak türden bir adamım."
"Ram Tough. Ram Tough."
Bu arada Jim Gaffigan Şov'u izleyen herkese teşekkürler.
Teşekkür ederim.
İzlemediyseniz sadece salaksınız demektir.
Ama hayır, izlediyseniz teşekkürler çünkü izlenebilecek ve izlememiz gereken
o kadar çok televizyon programı ve program bölümleri var ki.
Şu anda burada olmamız inanılmaz.
Baş döndürücü aslında, DVR, paralı kanallar.
Bazen Netflix'imi açıyorum ve, "Başarabileceğimi sanmıyorum.
Burada gedik bile açamam." diyorum.
Baskı olduğunu da biliyorum.
Hepimiz hissediyoruz çünkü arkadaşlara karşı mazeretler geliştirdik,
alacak tahsildarlarıyla uğraşmak gibi.
"Game of Thrones'u izledin mi?"
"Biraz geri kaldım.
Bir hafta ver. Karım aptal bir bebek yaptı."
Üstelik hiç bitmez.
"O diziyi bitirdin mi? Şimdi bu diziyi izlemelisin, sonra da..."
"Hayır, şimdi okumayı yeniden öğrenmeliyim.
Birkaç kelime heceleyip okuyabiliyor muyum görmeliyim."
Son zamanlarda fiziki bir kitap okudunuz mu?
Tablet ya da laptopta değil, gerçek bir kitap?
Abe Lincoln gibi hissediyorsunuz.
"Bu ağaçtan yapılmış. Umarım alev almaz.
Bunun müzeye ne zaman geri dönmesi gerek?"
Çünkü hepimiz maraton izleme yapıyoruz.
Maraton izleme fikri ilk ortaya çıktığında,
"Ne zavallılık." dedim.
"Sadece bir veya iki bölüm izlerim. Bir haftadır yıkanmadım mı?
Dede mi oldum? Kendi cenazemi mi kaçırdım?"
Sevmediğim dizileri bile toptan izliyorum.
"Bu çok kötü. Galiba beş bölüm daha izleyeceğim."
True Blood'ın her bölümünü izledim, üstelik gey değilim.
Kiminiz diyor ki, "Jim, True Blood izlemek gey olduğun anlamına gelmez."
Siz gey olduğunuz için.
Gey olmanın bir numaralı nedeni o.
Arkadaşlarım anlamıyor. "Ne zaman izliyorsun? Beş çocuğun var."
Onları görmezden geliyorum. O resitale gidemem. West Wing'i tekrar izliyorum.
Televizyonu tüketişim çok utanç verici.
Kendime şöyle dediğim geceler var:
"Pekala. Bir sezon daha...
Sonra yatacağım. Yapma hadi."
Durmak zor. Sonunu görüyorsunuz. Başarıyı istiyorsunuz. Değil mi?
"10K'de mi koştun?" "Evet, Mad Men'i bitirdim.
Başardım. Biraz bitkinim ama başardım.
Televizyon atletiyim. Telatletim."
Bir dizinin tamamını izleyince bir garip oluyor.
Kendinle ne yapacağını şaşırıyorsun.
"Lost'un finalinden beri bu kadar kaybolmuş hissetmedim.
Bara mı gideyim? İnsanlarla konuşmayı hatırladığıma emin değilim."
Yeni bir diziye başlamak da kör randevu gibi, değil mi?
"Arkadaşım senin çok iyi olduğunu söyledi. Bu akşam boşum, yani...
Sanırım tekrar başına oturmaya hazırım."
Çünkü bu televizyon dizileriyle ilişkimiz var.
Bir diziden ayrıldınız mı hiç?
Bir sürü bölüm izledikten sonra şöyle dersiniz: "Bitti.
Seni artık tanımıyorum bile. Hayatımın en iyi gecelerini verdim sana."
Netflix. Hatalarınızı unutmanıza izin vermez. Sıralamanızda tutar.
"Bu ilişkiyi hatırlıyor musun?"
"Sarhoştum. Ayrılık acısı çekiyordum."
Önerilerde bulunurlar. "True Blood'ı beğendiğinize göre
işte başka gey dizileri."
"Belki The L Word'ü izlerim, bilmiyorum."
Netflix reklamlı televizyon seyretmeyi
kesinlikle ıstıraba dönüştürdü.
Bitmek bilmiyor. "Ne, burada kendi yiyeceğimi mi yetiştiriyorum?
Tamam, Geico, anladık!"
Tek sorun reklamların uzunluğu ya da sayısı değil,
reklamların izlediğin dizinin tipik seyircisi hakkında
söyledikleri şeyler.
"Katater mi? Neden...
Ters ipotek?
Sırt ağrısı? Sırtım ağrıyor.
Beni çok iyi tanıyorsun, televizyon dizisi."
Kabloluda çok haber dinliyorum çünkü bunalıma girmek hoşuma gidiyor.
Ancak bu yüzden seyredilir.
Beş dakikadan sonra aynı haberleri tekrar ediyorlar.
"O korkunç şeyi hatırladın mı? Dur, daha 20 kere göstereceğiz.
Uyuyamayacaksın."
Bütün kablolu haber spikerlerinin çok çekici olması bence ilginç.
Çok çekici ve şıklar. Neden, bilmiyorum.
Kasırgadan bahsediyorsun.
Gece elbisesi ne alaka?
Ama hepimiz böyle izliyoruz: "Bacak gösterdiğin için sağ ol."
Kablolu TV spikerleri çok çekici.
Sıradan biriyle röportaj yaparlarken görsel olarak rahatsız edici.
"Bu kötü adam mı?
Yoksa kurban mı? Biliyorum, bu senaryoda bir ezik var ama..."
Ama haber spikerleri kasabamızın dedikodusu, değil mi?
Haber spikerleri böyle. Kasaba dedikodusu.
"Daha önce hiç tanışmadığın bu kişinin başına gelene
inanmayacaksın. Üzücü değil mi?
Bu arada İngiltere'de tuhaf şeyler oluyor.
Orada John diye bir arkadaşım var. John, anlatsana onlara.
Sağ ol, John. Korkunç değil mi? Bu arada yarın yağmur yağacak.
Yüzde 99 eminim, yağmur yağacak ve bu üzücü."
30 yaşın altındaki arkadaşlarımın çoğunda kablolu TV yok bile.
Ben diyorum ki, "Ayda 500 dolarınızı nereye gönderiyorsunuz?"
Kablolu TV sahibi olmak utanç verici. Değil mi?
"Sende kablolu mu var?" "Ben ondan kurtuluyorum, öldüğümde."
Teknoloji çok hızlı ilerliyor.
İyi takip ettiğinizi hissettiğiniz zamanlar oluyor.
Ama kapaklı telefonu olan arkadaşınız gibi hissettiğiniz zamanlar da var.
Hepimizin kapaklı telefonu olan eşi dostu vardır.
"Onu nereden aldın? Geçmişi aramak için mi kullanıyorsun?
Breaking Bad'de hangi karakterdin sen?"
Ama kapaklı telefonlu kişi olduğum zamanlar da var elbette.
Sabit hattım var mesela. Kiminiz, "Sabit hat ne?" diyordur.
Kimse sabit hattı olduğunu kabullenmek istemez.
Hala AOL için para ödediğinizi keşfetmek gibidir.
Sabit hattım olmasını şöyle savunuyorum.
"Sabit hatta ihtiyacım var çünkü tüm baz istasyonları devre dışı kalırsa,
o zaman kimseyi arayamam."
Sabit hattımız çalıyor.
Karım ve ben, açmaya yeltenmiyoruz bile.
"Bizi aramadıkları kesin. Tanıdığımız kimsede o numara yok."
Yemeği bölmesi için bir yabancıya ayda on dolar vermek gibi.
Bu arada kimsenin telefon numarasını bilmiyorum.
Öz karımın numarasını bile bilmiyorum.
Tutuklansam ve bir telefon hakkım olsa, "Bilmem, 911." derim.
Kızdığım zaman sabit telefonu çarparak kapatmayı özlüyorum.
"Cehenneme kadar yolun var."
Cep telefonuyla bunu yapamazsınız. "Cehenneme kadar yolun var."
Tuvalete düşmesini istemeyiz.
Bu sabah yedide uyandım. Yataktan 13:30 gibi çıktım.
Çünkü yataktan çıkmak için bana iyi bir neden lazım, yangın gibi.
O bile beni yataktan çıkaramaz.
Bir keresinde oteldeydim, alarm çaldı. Yataktan bile çıkmadım.
"Tatbikattır." dedim.
"Tatbikat olduğuna hayatımı koyarım."
Sabah insanlarını anlamıyorum. "İzin günümde bile altıda kalkarım."
Bu kişileri dövebilmeliyiz.
Kıskanıyorum.
Evet. Nefret. Nefreti alkışlayın.
Ama gerçekte kıskanıyorum.
Ama anlamalısınız. Rol modellerim
Charlie'nin Çikolata Fabrikası filmindeki dedeyle nineydi.
Çocukken o filmi izlediğimi hatırlıyorum. Dedeyle ninenin yataktaki
sahnesini görüp şöyle düşünmüştüm:
"Bunları sevdim. Her şeylerini sevdim."
Sürekli yataktaydılar. Ölene kadar bunu yapsaydık?
Üstelik televizyon da izlemiyorlardı.
Diğer dedeyle nineye bakıyorlardı.
"Sizin yatak nasıl?" "İyi. İyi. Sizinkiyle aynı yatak."
Yatakta böyleydiler. Yoksulluk içinde yaşıyorlardı.
Torunlarının elinde çikolata fabrikasını kazanacak altın bir bilet vardı,
ama yataktan sadece bir tanesi çıktı.
Diğer üçü şöyleydi, "Bol şans, Charlie.
Fabrikayı alırsan bana çikolatadan bir yatak yap."
Genellikle erken kalkmak zorundayım çünkü küçük çocuklarım var.
Yaşamak istedikleri şeyler var, hayat gibi.
"Bugün ne yapıyoruz?" "Ben uyumayı umuyordum."
"Dışarı çıkabilir miyiz?" "Kapalı."
Yazın çocuklarımla gezmeye gideriz.
Ve gün içinde bir çocuk etkinliği yaparız,
gece de ben şovumu yaparım.
Çocuk etkinliği genellikle hayvanat bahçesi ya da parktır.
Erie, Pensilvanya'da iken bir korsan gemi gezisine çıktık.
Bayağı otantikti çünkü Erie gölü denince aklıma
korsanlar gelir, batı Pensilvanya kıyılarını kasıp kavuran korsanlar.
50 kadar çocuk vardı ve hepsi korsan kılığındaydı.
Çocuklar için Jimmy Buffet konserinde gibi hissettim.
Ve inanın, o çocuklar hayatlarının en güzel anını yaşıyordu.
Çocuklar korsan gibi giyinmeye bayılıyor. Katil, tecavüzcü korsanlar gibi.
Biz de bunu sevimli buluruz. "Ne şirin.
Karayipler'de dehşet saçan sosyopatlardan birine ne kadar da benzedi."
Çocuklarımızın katil kılığına girmesine izin veriyoruz.
Darth Vader, o katliamcı manyak. Eğlenceli.
Şeytan. Şirin.
Hitler. Hayır.
Hiçbir aile bunu açıklamak istemiyor.
"Sizin oğlan niye Hitler kılığında?"
"Nazi Almanya'sına hayran.
Babasından öğreniyor. Babasının hobi odası Hitler ürünleriyle dolu."
Yazın bir sürü panayıra gittik.
Panayırlara bakış açınızın değişmesi inanılmaz.
Çünkü çocukken, "Panayır! Panayır var!" olursunuz.
Yetişkinken: "Tehlikeli görünüyor.
O kamyonda yemek mi yapıyorlar?"
Panayıra bölgedeki en büyük domuzu görmeye giderdik.
Şimdi bölgedeki en büyük domuz olmaya gidiyoruz.
Panayırlardaki bazı yemekler çok komik.
Oreo kızartması, tamam. Twinkie kızartması, belki.
Tereyağı kızartması, hayır.
"Hani ara sıra bir kaşık tereyağı yersiniz ya?
Onu fritözde kızartsak?"
Hayır. Yanlış. Yani nefis...
ama yanlış.
Sağlık müfettişi yok. Bu yüzden yapabiliyorlar.
Panayırdaki her şey çok geçici.
Yani polisler geldiğinde onlar gidebilir.
Bazı lunapark aletleri güvenli değil. Ben önce çocukları bindiriyorum.
Hepimizin ölmesinin anlamı yok.
Ama panayırda önyargılı olmak istemeyiz.
Hep şöyle deriz: "Eminim bu alet güvenlidir.
Eminim.
Aleti çalıştıran adam muhtemelen yapı mühendisidir, eminim.
Bilmiyoruz. Belki de kolunu o şekilde kaybetti."
Çünkü doğal olarak güveniyoruz. Asansörlere çok güveniriz mesela.
"Bu ne, ipe bağlı bir kutu mu? Binelim.
Nasıl çalıştığını bilmiyorum ama sallanırsa güleriz."
Güleriz çünkü asansörü kimsenin sürmediğini fark ederiz.
"Hepimiz öleceğiz." deriz.
Düğmelerden birine basar ya da Bruce Willis filmlerine açılan
tavandaki kapaktan tırmanırız. Ne yapacağız?
Ayrıca güleriz çünkü asansörde konuşulmaz, değil mi?
Siz ve bir arkadaşınız
boş bir asansöre binersiniz ama, "Sonra söylerim."
Bir acayiplik yuvası gibi. Öylece dikilip düşünürsünüz,
"Öpüşmemiz mi gerekiyor? Ne yapıyoruz?"
Çok tuhaftır. Merdiven boşluğu kadar acayip değil ama.
Hiç metruk bir merdiven boşluğunda yalnız kalıp
öteki yönden gelen yabancılarla karşılaştınız mı?
Göz göze geldiğiniz bir an hep olur:
"Sen bana tecavüz etmezsen ben de etmem."
"Ne işin var mer..."
"Benim ne işim var...? Bir Law & Order bölümünde miyiz?
Ama bu tuhaf durumlar için gönüllü oluruz.
Bazen katılmak için para öderiz. Su parkları mesela.
Eğlencelidir ama her zaman şöyle düşündüğünüz bir an olur,
"Mayoyla görmek istemediğim kişiler buluşması mı bu?"
Çünkü su parklarında kimileri büyük bir özgüvenle dolaşır,
olmaması gereken özgüvenle.
Neredeyse hayran kalırsınız: "Yürü be... Benden uzağa."
Anlamaya çalışırsınız:
"Zehirli kimyasalların kokusu ile çocuk idrarının bileşimi mi?
Beyoncé'yi bile utandıracak bu çalımınız nereden geliyor?"
Ama önyargılı olmak istemezsiniz:
"Bak ne diyeyim. Bunlar çocukları için burada, ben de
çocuklarım için buradayım, ama ben onların yanında Magic Mike'ım."
Tanrı yardımcıları olsun.
Üç yaşındaki oğlum bu yıl bana doğum günü hediyesi almadı. Evet.
Üstelik birkaç yıldır tanışıyoruz. Bu yüzden onunla konuşmuyorum.
Hediyeler ilginç. Bir şeye ihtiyacım yok, istemiyorum da.
Hayatım bayağı kaotik. Beş çocuğum var.
Arkadaşlarım bazı şeylere düşkün.
Bir tanesinin bir çekmece dolusu saati var.
Bir diğer arkadaşımın beş arabası var.
Bu kişilerle ne zaman buluşsak basit olduğumu fark ediyorum.
Bana güzel bir yatak yeter, bir de özel uçak.
Yatağım var. Bir tek uçak lazım.
Kullanılmış bir uçak olabilir. Züppe değilim.
Ama pervaneli uçak istemem. Avam değilim.
Sıradan bir özel uçak. Sıradan bir adamı sıradan bir özel adaya,
çocuklarından uzağa götürecek.
Kendi halinde biriyim. Sade vatandaşım.
Ne saçma. Bu yıl çok çabuk geçti.
Övünmek gibi olmasın ama yeni yıl kararımı gerçekleştirdim.
Başardım. Bu yıl her gün makarna yedim. Teşekkürler.
İnanın bana... Kolay değildi.
Bazı geceler şöyle oldu: "Aman Tanrım, saat 11: 30.
Makarna yemedim. Karımı uyandırıp makarna pişirtmeliyim."
Ama yapmamın nedeni kişisel güvenirlik meselesi.
Bu arada karımı uyandıracağıma inandıysanız sarhoşsunuz. Tamam mı?
Çünkü ondan korkarım.
Ama güçlü bir kadınla evli olmak hoşuma gidiyor.
Eminim aranızda karısına bakıp şöyle diyen erkekler vardır:
"Hayatım, alkışlamamı ister misin, söylediklerini beğendin mi?
Çünkü senin tarafındayım. Sadece bunu sonra konuşmak istemiyorum."
Güçlü, kararlı bir kadınla evli olmayı seviyorum.
Ama biliyor musunuz? Televizyonun kumandası benimdir.
Orada çizgiyi çekerim.
Kumanda benim çünkü ben erkeğim.
İzlediğimiz bütün dizileri o seçer ama kumandayı tutan benim.
Çünkü ben böyle bir kukla diktatörüm.
Kumandanın sizde olması zaten bir yenilgidir.
Birlikte izlediğiniz kişi hiç tatmin olmaz.
"Sesini aç. Duyamıyorum."
Açarsınız, sonra reklam çıkar.
"Sesini kıs. Kulağın duymuyor mu?"
Televizyon izlerken başım hep beladadır.
"O kese kağıdını hışırdatıp durma."
Bir kez hapşırdım diye başım belaya girdi.
"Bunu neden yaptın ki?"
"Sanırım istemsiz."
"Şimdi o adamın ne dediğini duymadım."
"Peki. Geri alayım. Olamaz, şimdi bölümü baştan başlatıyor.
Al, uzaktan kumanda sende olmalı.
Ben gidip tekrar banyoda saklanacağım.
Çünkü ben erkeğim."
Onu seviyorum. Talepkar olabiliyor. Gerçekçi olmayan istekler.
Kilo vermemi istiyor mesela.
Benim kilo verme beklentim yok. Bir kısmı... Eskiden donut esprileri
yapardım ama şimdi bazen şehir dışında yaptığım gösterilerde
seyirciler bana kutu kutu donut veriyor.
Bu yüzden özel uçak esprileri yapmaya başlamalıyım diye düşünüyorum.
Bir gösteri yapıyorum, biri bana bir kutu donut veriyor,
ya da otel odama gidiyorum ve odada bir kutu donut var.
Hep o donutlara bakıp onları yemeyeceğimi söylüyorum.
Onlar hediyeydi. İsa olsa ne yapardı?
Donutları yerdi.
Ama hep kutuyla geliyor, bir düzine. Bir düzine donut.
Tek başımayım. Genelde bir geceliğine şehirdeyim.
Nasıl bir canavar domuz gibi görünüyorum millete?
"Ona kaç donut alalım?"
"Bir Vaftiz kilisesine yetecek kadar.
Bir Minikler Ligi takımını doyuracak,
o kerataları birkaç saat susturacak kadar."
O kadar donutla ne yapacağımı bilmiyorum.
İki tane yiyeyim. Tamam, dört.
Ama gerisiyle ne yapacağımı bilmiyorum.
Tekerlekli valizime mi koyayım?
Bir kere koydum. Gurur duymuyorum.
Hepimiz gurur duymadığımız şeyler yapmışızdır.
"Bu biraz acınası ama işte gidiyoruz.
Haydi bakalım. Havaalanına."
Tabii havaalanında gelişigüzel aramaya o gün takıldım.
Metal detektöründen geçtim.
Güvenlik görevlisi, "Affedersiniz, bayım. Valizinizi arayacağız." dedi.
Bense güldüm.
"Kıçımda uyuşturucu var." demek geldi içimden.
Çünkü o an çıplak arama daha az utanç verici geldi...
bagajımın gerçek içeriğini ortaya dökmektense.
Ama yapmak zorundaydım.
Güvenlikçi valizi açtı. Şu düz donut kutularındandı.
Krispy Kreme gibi. Valizin her yerini kaplamıştı.
Sanki donut kaçırıyormuşum gibi görünüyordu.
Güvenlikçi bana baktı ve dedi ki:
"Bunlar burada satılıyor.
İki kapı ötede Dunkin' Donuts vardı."
Gözlerinde öyle bir şefkat vardı ki.
"Bir sorunun var."
Hiçbir şey diyemedim. Şöyle diyemedim: "Onlar benim değil.
Adamın biri bana verdi. El adında biri. El Kaide.
O verdi bana."
Rahat davranabilirdim. "O donutlar benim."
Donutla seyahat ederim. Şeker hastası olmaya çalışıyorum. Beni rahat bıraksana."
Gelişigüzel arama olduğu için donut kutusunun açılması gerekiyordu.
Havaalanında valizi sürdüğüm için,
bütün donutlar bir tarafa tıkışıp ezilmiş.
Donut dükkanının önündeki çöp kutusunu karıştırmışım gibi görünüyordu.
"Bu hala iyi durumda. Şu taşları ve dalları temizleyelim.
Gayet güzel bir pudra şekeri... Hayır, aslında Ajax bulaşmış buna."
Güvenlikçi bana şöyle baktı: "Geçebilirsiniz.
Herhalde bu son uçuşunuzdur zaten."
Çok seyahat ederim. Sürekli güvenlikten geçiyorum.
Hep de evinden daha önce hiç çıkmamış birinin arkasına düşerim.
Bana hep şöyle sorular sormak isterler: "Uçağa çorba alabilir miyim?
Ev yapımı çorba." Ben de, "Onlara sormalısınız." derim.
"Kimlik olarak balıkçı ehliyetimi kullanabilir miyim?
"Onlara sor..."
"Ayakkabılarımı ve pantolonumu çıkarmam gerekiyor mu?"
"Evet, gerekiyor."
Havaalanı güvenliği sinir bozucu. Yurtdışı uçuşlarının yanında hiçbir şey.
Gümrük ve göçmenlik kontrolünden geçmek geriyor. Çok gergin.
Özel harekat timi gibi giyiniyorlar.
Hep çok geriliyorum. "Üstümde eroin mi var?
Eroinin neye benzediğini bile bilmem.
Ama kazara valizime biraz koymuş olabilirim."
Gümrük görevlisiyle mini bir röportaj olur.
"Ülkemizde ne yapmayı planlıyorsunuz?" "Cinayet işlemeyi.
Şaşırtmalı sorularınıza hazır değildim."
Yurtdışına seyahat ederken hep aptal gibi hissederim.
Bir nedeni metrik sistemi bilmemem.
Maruz kalmadığımdan değil.
Çocukluğumda derlerdi, "Metrik sistemi öğren.
Metrik sistemi herkes öğreniyor. Büyük değişim yaklaşıyor."
On yıl sonra da, "Boş ver.
Çok zor. Onluk sisteme dayanıyor.
Gidip bir arazi aracı alalım."
Şimdi başka bir ülkeye gittiğimde mesafeyi soramıyorum.
"Ne kadar uzakta?" "500 kilometre."
"Olimpiyatlarda değilim. Bu bir James Bond filmi değil.
Normal dilde ne kadar?"
Başka dil bilmiyorum.
İspanyolca, Fransızca, Portekizce bilen arkadaşlarım var.
Umurumda değil. Ben İngilizce bilirim, İsa'nın konuştuğu dil.
En azından seyrettiğim filmde öyleydi.
Bu espriye bayılıyorum.
Seyirci arasında şöyle diyen bir iki yüz hep vardır: "Bunu söyleme."
Çünkü yurtdışına gidiyorsan,
Amerikalıları sevmeyenler olduğunun farkındasındır.
Kanadalılar bizi seviyor, İsrailliler seviyor.
Avustralyalılar Amerikalıları öyle seviyor ki muhakemelerini sorguluyorsun.
Tarihimizi biraz okumalısınız.
Ama Avrupalıların Amerikalıları neden sevmediği beni çok eğlendiriyor:
"Siz Amerikalılar aptalsınız. Avrupa hakkında hiçbir şey bilmiyorsunuz."
Aptal olduğumuzdan değil, pek ilgi duymadığımızdan.
Yel değirmeni ülkenizi daha iyi tanımak istemediğim için üzgünüm.
"Kıçına tahta ayakkabı yiyecek bu."
Bu espriyi ilk yaptığımda ön sıra tamamen Hollandalıydı.
Umursamadılar. Şey yaptılar...
Bilmiyorum. Duyguları yok. Fark etmez.
"Bu gördüğüm en Hollanda karşıtı komedyen."
Yurtdışı seyahatlerine bayılıyorum elbette.
Tek olumsuz yanı, çok fazla yabancı var.
Tuhaf olan şu, dünyayı dolaşıyorsunuz,
ve nereye giderseniz gidin insanların aynı olduğunu anlıyorsunuz.
Nereye gidersen git, iyi insanlar ve Ruslar var.
Bunun komik olmasının nedeni
hepimizin Ruslara karşı bağnazca büyütülmemiz.
Rusya'da doğmuş bir arkadaşım var.
Üç yaşında buraya gelmiş ve ben hala casus olabileceğini sanıyorum.
Bilmiyorum.
En güzeli, bir ülkeye gittiğinizde birinin sizi yerli sanması.
Stockholm'da taksi bekliyordum ve İsveçli bir kadın bana dönüp
şöyle dedi: "Björn Borg. Björn Borg."
Öyle demedi, ben öyle duydum.
Ama o anda anladım ki bu kadın Amerikalı olduğumu
öğrenirse hayal kırıklığına uğrayacak.
Ben de onun bildiği hiçbir dili konuşmamaya karar verdim.
O, "Björn Borg. Björn Borg." diyordu. Ben de:
O şöyle dedi: Ben böyle:
"İngilizce biliyor musunuz?" dedi. Ben şöyle yaptım:
O kadın şimdi karım.
"Tıpkı Notebook filmindeki gibi." "Ne?"
Yerinde duruyor.
Formda olmanın sakıncası yok.
Biliyorsunuz, çok formda olan biri de İsa'ydı.
İsa konusu kadar gösterinin havasını soğuracak bir şey yok.
O da bunu isterdi. "Hey, adımı söylediğinde
herkesin çok rahatsız olmasını istiyorum."
Sadece Hristiyanlar değil, herkes şöyle diyor: "Çok erken."
"Sadece 2.000 yıl önceydi. Bırak nefes alalım, dostum."
Ama İsa müthiş bir formdaydı. İstediği zaman
ekmeği çoğaltabildiğini düşününce bu daha da etkileyici.
"Bum, pretzel ekmek."
İncil nasıl bir ekmeği çoğalttığını belirtmiyor.
Pretzel ekmektir diye düşünüyorum.
"Bum, pretzel ekmek. Bum, sarımsaklı ekmek."
Bu yüzden o kadar müridi vardı.
"Gelin, belki biraz focaccia ekmeği yapar."
O zamanlar insanlar böyle yürürmüş.
Beyoncé'nin "Formation" klibini pek severlermiş.
Alaba...
"Daha kaç Beyoncé göndermesi yapacak?"
Ama kim bilir? Belki İsa ekmeği çoğaltabiliyordu
ama ekmeğin çeşidi üstünde hiç etkisi yoktu.
"Ekmek ister misin? Bum, çavdar ekmeği.
Dün gece uykumu iyi alamadım.
Yine de bedava ekmek, millet.
Bir daha deneyeyim. Bum, peksimet. Bu hiç olmamıştı.
Büyük adam bana oyun oynuyor."
Tabii İsa ekmeği bir şeyi göstermek için çoğaltıyordu.
"Sizi doyuracak ekmek verebilirim,
ama ruhunuzu doyuracak ekmek de verebilirim."
Fakat herkes şöyle demiştir, "Evet. Ben sadece yenen ekmeği alayım.
Yenen ekmeği ruhun gıdası ekmeğe tercih ederim...
Tabii o mısır ekmeği değilse, çünkü ona bayılırım..."
"Pizza yapabilir misin? Pizzaya bayılırım."
Dini espriler bazılarını rahatsız ediyor, farkındayım.
Özellikle cehenneme gidecek olanları.
"Sakın ha! Normal yemek esprilerine dön."
Gösterinin bu kısmında
genelde gösteriden sonra ne yiyeceğimi düşünürüm.
Tipik olarak biftek yerim çünkü ben bir erkeğim.
İnanın bana, biftek yemek erkekçeyse sahip olduğum tek erkekçe özellik bu.
Arabalardan hiç anlamam. Becerikli değilimdir. Tamir yapamam.
Evde bir şey bozulursa karıma bakıp şöyle derim:
"Birini arasak iyi olur." Ben bile aramam. Karım arar.
Bir yabancı gelir, ben onu çalışırken izlerim:
"Kek falan ister misin?
Karım bize kek yapabilir. Ben ocağı kullanmayı bilmiyorum."
Bazen de daha önemli bir işim varmış gibi yaparım.
"Evet. Ben burada, ishal esprilerime çalışıyor olacağım.
Spor ya da biftek hakkında filan konuşmak istersen."
Biftek neden erkeğe yakıştırılır, bilmiyorum.
Herhalde erkeğin hayvanı avladığı çağı hatırlatıyor.
Hayvanı öldürür, sonra da yerlerdi.
Ama bugün sadece yiyoruz.
Üstelik bir ineği avlamak da o kadar zor değildi.
"Beyler, bugün kendimize ele geçmez ineği avlayacağız.
Burada bir tane var. Pekala.
Bu şeyden nasıl milkshake alınıyor?"
Ama bifteğe bayılırım. Omaha Biftek'ten ısmarlıyorum.
Etini internetten mi alıyorsun? Bu bir sorun belirtisi değil.
Kelimeyi yaz. Strafor soğutucu çıkıyor.
Yeni kalbimi de öyle bir soğutucuda teslim edecekler.
Her teslimatta oradan geçen bir komşu oluyor ve:
"Jim bir kutu et daha aldı.
O daire kısa süre sonra boşalır herhalde."
Evde ne zaman et yesem, hep A.1. Biftek Sosu kullanırım.
Herkeste aynı ince A.1. şişesi vardır.
Boş gibi gelir, birden bifteğe fışkırana kadar.
Herkeste 1989'dan beri aynı A.1. şişesi var.
İçindekilere bakıyordum. "Sihir. Sihir ve erik."
Ama bifteğe bayılırım. Et lokantasına gitmeye de.
Eski tarz biftek lokantalarına.
Girersiniz, loş ışıklar vardır. Garson lafı dolandırmaz.
"Biftek alıyorsun, evlat. Biftek istiyorsun, değil mi?"
"Evet, bayan. Biftek istiyorum."
Çiğ et dilimlerini gösterdikleri
et lokantalarına gittiniz mi hiç?
Masaya adeta çarparlar. "Bunu ya da şunu alabilirsiniz."
Biz erkekler de çok görseliz. "Fırlat. Ağız bölgeme fırlat.
Ben et sever."
Bazen hiç görmemişsiniz gibi bir sebze gösterirler.
"Bu bir patates." "O bir patates."
Ama et lokantasındaki sebzeler biftekle birlikte gelmez.
Sipariş usulüdür, Güneybatı uçaklarındaki koltuk aralığı gibi.
Üstelik sebze bile denmez. Garnitür denir.
Çünkü et lokantalarında sebzeye bunu yaparlar,
onlar artık sebze değildir.
"Dondurmada pişirdiğimiz ıspanağımızdan alabilirsiniz.
Ayrıca lokantamızın spesiyalitesi iki kilo tereyağıyla
doldurulmuş fırında patates.
Diyetteyseniz 1,9 kg ile yapabiliriz."
Ama bifteğe bayılıyorum. Ölünce biftek lokantasına gömülmek istiyorum.
Gömülmeyeyim. Sadece tabutum sergilensin.
Et lokantasına gidenlerin umurunda bile olmaz.
"Bu tabut da neyin nesi?"
"Bir komedyendi, tek arzusu..." "Tamam, ben bir kaburga alayım."
"Hemen geliyor, Bayan Gaffigan."
Bifteğe bayılıyorum ama epey barbarca. Değil mi?
Bir ineğin parçasını yiyoruz ve hayvanları çok severim.
Hayvan severleri de severim.
En sevdiğim insanlar çantasında köpek taşıyanlardır.
Ne zaman görsem şöyle düşünürüm: "Bize deli olduğunu
göstermenin ne şirin bir yolu." Çünkü deliler.
Bir çantada yürüyebilen bir hayvan taşıyorlar.
Veterinere gitmiyorlar. Alışverişteler.
Bu uygun da ben yanımda konserve domuz eti taşıyınca mı tuhaf oluyor?
Hiç olmazsa köpek mutlu görünse bari.
Ama köpeğin yüzündeki ifade şu:
"Bir çantada oturduğuma inanabiliyor musunuz?
Ben Meksika kraliyet ailesindendim."
Ama anlıyorum. Köpekleri çok severim. Köpeklerin giydirilmesini şirin bulurum.
Ama köpeğinize ceket giydirip evsiz birinin yanından nasıl geçersiniz?
"Üzgünüm. Yardım ederdim ama tüm paramla
doğuştan kürklü hayvanıma kürk aldım."
Kedileri çok severim. Kimileri sevmez.
Komşumuzun bir kedisi var ve bir stüdyo dairede yaşıyor,
ya da benim deyimimle kum kabında.
Bir kez bana şunu sordu. "Kedim olduğu anlaşılıyor mu?"
"Hayır ama dairende bir kutu kaka olduğunu anlayabiliyorum.
Bu aynı soru mudur, emin değilim."
Hepimizin kedili bir arkadaşı vardır.
Küçük bir yerde. Misafirliğe gidersiniz, kedi işini yapar.
Lafını etmezsiniz. Sohbete devam edersiniz.
"Pizzan neli olsun?" "Çamaşır sulu.
Febreze marka. Mümkünse bir cam açsak ya da bir duvar yıksak?"
"Gözlerim kanıyor mu? Kediciğin altını bezlesek nasıl olur?"
Ama anlıyorum çünkü hayvanları çok severim.
Hayvanlarla bir arada olmanın iyileştirici etkisi var bence.
Ama onları biraz fazla abarttığımızı da düşünüyorum.
Köpeğin insanın en iyi dostu olması gibi.
Birine yardım eden köpek görmedim hiç.
Evet, atlar asil ve zariftir. Ayakta kaka yaptıklarını görene kadar.
Yunuslar zekidir. İsa gibi İngilizce öğren.
Kayda geçsin, asla yunus yemem çünkü balık sevmem.
Biliyorum, şöyle tweetler gelecek: "Yunuslar memelidir."
O kişileri engelliyorum.
Eleştirileri böyle karşılıyorum.
Keşke balık sevseydim. Lokantada şunu diyen kişi olsaydım:
"Pek sık yemeğe çıkmıyorum,
ama leziz bir biftek yerine balık alayım,
çünkü iğrenç yemekleri severim."
Çünkü balık iğrenç.
Yemekten ne kadar sıkıldın ki balık ısmarlıyorsun?
"Mide bulandırıcı bir şey getir. Boşa para harcamayı severim."
Bir limana girip şöyle diyen ilk kişi kimdir?
"Hey, burada kötü kokan neyse onu yiyelim."
Balıklar bile balık sevmez. Bu yüzden hep surat asarlar:
"Bu koku da ne? Benmişim. Balığım ben."
Balığa edebileceğiniz en iyi iltifat nedir?
Balık gibi kokmadığını söylemek.
Balığın balık gibi kokması gerekmez mi? "Hamburger al. Burger gibi değil."
Balık gibi kokmak yanlış bir şeyin belirtisi.
"Bu işte balık kokusu mu var?" "Hayır, her şey burger gibi."
Ben Katoliğim. Her cuma perhizinde balık yeriz.
İsa'nın çarmıhta çektiği çilenin simgesi olarak.
Ne? Demek ki bir noktada birisi şöyle demiş:
"İsa'nın fedakarlığını nasıl onurlandıralım?"
Öteki adam da, "Oruç tutabiliriz. Kendimizi aç bırakırız." demiş.
"Hayır, o çok kolay.
Balık yesek nasıl olur?"
Öteki adam: "Çarmıha gerilmeyi yeğlerim."
Gerçek hikaye. İncil'de var.
Balık? Bazı kültürlerde kahvaltıda yenir.
"Günaydın. Biraz balık al. Nefesinle uyumlu."
Sabah acıkmam bile.
Tamam, birkaç saat evvel yediğim içindir.
Ama balık? İzlanda'daydım. Kahvaltıya indim. Büfenin başında
bir şişe balık yağı ve 12 tek kadehi vardı.
Kahvaltıda balık içiyorlar.
Ne zaman balık içilir bilmiyorum,
ama herhalde sabah kalkınca değil.
"Portakal suyu mu, greyfurt suyu mu yoksa balık suyu mu istersiniz?"
Greyfurt suyunun başına gelen en iyi olay.
"Nihayet, gezegendeki en kötü şey ben değilim."
Balık. İsrail'deydim. İsrail. Kahvaltıya indik.
İsrail'deki kahvaltı büfesi silme balıktı, çeşit çeşit iğrenç balıklar.
Soluk benizli sarışın bir adamın İsrail'i eleştirmesi iç rahatlatıcı, biliyorum.
"Bu iyi gidecek.
iPhone'unu eline al."
Bu görünüş. Hitler'in ıslak rüyası gibi görünmek kolay değil.
İyi bir görünüş değil.
Soykırım Müzesi turnesi için istediğiniz görünüş bu olmaz.
D.C.'deki Soykırım Müzesi'ne gittim. Herkes gitmeli derim.
Ama benim gibi görünmemenizi öneririm.
Dolaşıyordum. Görenler şöyle diyordu: "O yaptı.
Resimdeki adam bu.
Arjantin'de değil. Burada. Yakalayın!"
Aslında Hitler için fazla beyazım. Değil mi?
Hitler şöyle derdi: "Aryan dedim, kardan adam değil.
Ortada buluşalım, millet."
Bu arada Hitler böyle konuşurdu.
Ben Hitler'im, bebeğim Hitler yapabilir
Çok açık tenli bir beyazım.
Henüz herhangi bir ayrımcılığın kurbanı olmadım.
Irkçı bir espriden hoşlanacağımı sanan birinin kurbanı oldum.
Size hiç oldu mu? "Bunu duymak isteyeceğimi nereden çıkardın?"
"Biraz nefretten hoşlanır gibi duruyor.
Belki bu bağnazlık gününe neşe katar.
Pigmentasyona uğramış kişilerle derdi olan biri varsa o açık tenli adamdır."
Neye benzediğimi biliyorum. Unutmadığımı söylemiyorum.
Hiç neye benzediğinizi unutup da aynanın önünden geçerken şunu dediniz mi?
"Olamaz.
Bu ne zaman oldu?"
Çünkü gün içinde şöylesiniz: "Ben Brad Pitt.
John Goodman mıyım?"
"John Goodman'ın nesi var?"
Ama o kadar kötü değil. Erkek olmak daha kolay.
Cinsiyetçilik var. Ama kadın olmanın günlük yaşamı?
Doğrusu, çok zor görünüyor.
Sadece saç. Kadınların uğraşı, kesim, boyama, yapışkanlar, kürler.
Çoğu erkeğin saçı için uğraştığı ne var? Aslan yelesi bırakmamak.
Erkeklerin tek uğraştığı yele bırakmamak. A-artı.
Ama hala bunu beceremeyen erkekler var.
"Benim yelemden bahsetmiyorlar, değil mi? "Hayır, seninki iyi yele."
Erkek olmak daha kolay. Bazı kadınlar makyaj yapar.
Çoğu erkek pantolonunu değiştirmez çünkü üstünde kemeri vardır.
"Bu kot kirli mi?" "Üstünde kemer var mı?
2019'da sor bunu."
Kadınların bu şeyleri bir erkeği memnun etmek ya da etkilemek için
yaptığını söylemiyorum ama bir kısmı kendi suçları, kaş olayı gibi.
Bu sizin icadınız, hanımlar.
Bu gezegende şöyle diyen bir kişi yoktur:
"Kaş kıllarının yüzde 90'ını almış birini arıyorum."
Bu kadınların bazılarının amacını anlamıyorum bile.
"Sürekli şaşırmış gibi durmak istiyorum."
"Bir bebeği yemek üzereymişim gibi."
Ama dünya erkeklerin dünyası.
Bununla ilgili şakam yok. Sadece kadınlara hatırlatmak istedim.
Şaka yapıyorum. Tuhaf olan şu, küçük çocuklarınız varsa,
küçük oğlanlarınız ve kızlarınız,
erkeklerin dünyası olacağı asla aklınıza gelmez.
Çünkü üç yaşında bir oğlanla üç yaşında bir kızı yan yana koysanız
ve gelecekte kimin sözünün geçeceğini seçmeniz gerekse,
"Oğlan, masayı kemiren çocuk." demezsiniz.
Çünkü küçük oğlanlar birer vahşidir.
Üç küçük oğlum var. Hepsi de durduk yere bana kafa atmıştır.
"Kilisedeyiz. Tamam."
Farklı. Kızınız varsa şöyle düşünebilirsiniz:
"Tıp fakültesi için para biriktireyim."
Oğlunuz varsa şöyle düşünürsünüz: "Birkaç kez rehabilitasyona girecek.
Sorun değil."
Üç oğlum, iki kızım var. Yeterince çocuğum var.
Mormonlar bile, "Artık durmalısınız." diyor.
Çocuklarımla seyahat ederim. En küçükleri üç ve beş yaşında iki erkek.
O yaştaki oğlanlarla seyahat
seri katilleri bir cezaevinden diğerine nakletmek gibi.
Filmi gördük. İşe yaramadığını biliyorsunuz.
Üç yaşındaki oğlum, onu seviyorum, ama sürekli huysuz.
Yüzünde hep sizi kurşun kalemle deşecekmiş gibi bir ifade var.
Ya da kaka yapıyor gibi. Bazen ikisi birden.
Beş yaşındaki ise zincirlerinden kurtulan sihirbaz gibi. Çocukların El Chapo'su.
Yere koydunuz mu fırlıyor.
Onu getirsin diye 12 yaşındaki kızıma para veriyorum.
Bazen onu bulamıyor ve ayağa kalkmak zorunda kalıyorum...
ve kalkıp öz çocuğumu aramak.
Bazen onu ben de bulamıyorum. Yani, çocuk her zaman bulunuyor.
Şaka şöyle bitmiyor: "Artık dört çocuğum var."
Çocuğu buluyoruz. Bir güvenlik görevlisinin yanında.
Her zaman güvenlik görevlisiyle olurlar.
Bu tuhaf bir yaklaşım çünkü diğer dört çocuğumlayım.
Doğum kontrolü için ayaklı diyorama gibiyim.
Genelde bir şeyler yiyor olmamın yararı olmuyor.
Elinizde bir sosis tutarken çocuğunuzu merak ediyor gibi görünmek zor.
"İşte, şuradaymış. Hardal nerede?"
Ama babalık bu. Stresli.
Ebeveynlik bir özveri. Çok yorucu. Pahalı.
Bazen nankör bir iş gibi geliyor.
Ama er geç ölüyorsunuz.
Karım bu şakayı sevmiyor.
Tam söyleyelim, işin yüzde 90'ını da o yapıyor.
Benim yaptığım yüzde on ise çok fazla geliyor.
Kandırılıyorum. Beş çocuğun yüzde onu.
Yarım gün kadar tek çocuktan sorumluyum demek bu.
Bekar anne gibiyim.
Bu şakada seyirci şöyle düşünür: "Belki Jim gerçekten hıyarın teki."
Karım inanılmaz. En stresli anlarda bile
bana öyle bir ifadeyle bakarken yakalıyorum ki,
bir tek tanımı var: pişmanlık.
Ama Katolik, yani takımı bırakma şansı yok. Sağ ol, İsa.
Karımın beni aştığının farkındayım. Çok zayıf ve çekici.
Bense iki karım varmış da birini yemişim gibiyim.
İnanılmazdır. Birlikte yazarız. Her şeyi birlikte yaparız.
Çok zekidir. "Yaratıcıdır...
ve yetenek..." El yazısını okuyamıyorum.
Hayır. Çok eşitiz. Araba kiraladığımız zaman sürmesine izin vermem.
Bu cinsiyetçilik değil. Sadece ölmek istemiyorum.
Çocuklarımı götürüp getirebilir. Bu umurumda değil.
Ama ben arabadaysam:
İnanılmazdır. Herhalde karımın yapabildiği
en etkileyici şey, benim yaptığım
her korkunç şeyi kesinlikle hatırlama yeteneğidir.
Hatırlatır. Televizyon izliyoruzdur. Şöyle der:
"Yemeğe çıktığımızda beni küçük düşürmüştün, hatırlıyor musun?"
"Şimdi hatırlıyorum. Özsaygımı ararken onu zihnimden silmiş olmalıyım."
Onu yanlış tanıtmayayım. Çok bağışlayıcıdır. Sadece unutma kısmı sorun.
Ama hepimiz bağışlayıcı olmak isteriz.
Papa II. Jean Paul onu öldürmeye kalkan adamı bağışladı.
Papa olduğunu düşünürsek,
şöyle diyemezdi: "Bu alçağa işkence edelim."
Bağışlamak zorundaydı.
Ama Papa II. Jean Paul adamın hücresine gitti ve onu bağışladı.
Sonra ayrıldı ama. Adamla yaşamak zorunda kalmadı.
Papa adamla yaşıyor olsaydı, o affın
ne kadar süreceğini o zaman görürdük.
"Papa, bulaşıkları yıkama sırası sende."
"Sen beni vurmadın mı?
Bence bulaşık sırası hep sende.
Tanrı seni kutsasın, oğlum."
Papalık zor bir iş. Burada papa olan var mı?
Yok mu?
Papalık zor iş. Zor olduğunu biliyoruz çünkü sonuncusu istifa etti.
"Yeter. Gidiyorum buradan."
Vatikan'daki herkes, "Ölene kadar Tanrı adına konuşman
gerekiyor." dedi. Papa da dedi ki: "Tanrı istifa etmemi söyledi.
Ve daha çok peynir yememi."
Yeni papamız, Papa Francis, telefonla insanları arıyor.
Papa olduğuna nasıl inanırsınız bilmem.
"Alo?" "Ben papa."
"Peki, bekler misin? Diğer hatta Örümcek Adam var."
Karım telefonda konuşmaya bayılıyor. Bense araba çarpmasını tercih ederim.
Büyük bir araba demiyorum, bir Mini Cooper.
20 dakikalık muhabbete bunu tercih ederim.
Hep, "Telefonu kapatmak istiyor gibisin." diyor. "İstiyorum.
Seni seviyorum. Sadece kolumu bu kadar uzun havada tutamıyorum."
Hiçbirimizin telefonda konuşmasına anlam veremiyorum.
E-posta ve kısa mesaj var.
Bazen telefonum çalar ve bakıp şöyle düşünürüm:
"Bu kişi beni ellerinin kesildiğini söylemek için arıyor olsa iyi eder."
"Sadece sesini duymak için aradım, baba." "Albümümü al."
Benden bu kadar. Çok teşekkür ederim.
Alt yazı çevirmeni: Nurale Aksu